Gayrimenkul sektörü ciddi bir dar boğazdan geçiyor.

Emlak ofislerinde telefonlar susmuş, müşteri trafiği azalmış, satışlar durmuş durumda.

Aylarca tek bir işlem yapamayan, kira ve faturalarını ödemekte zorlanan emlakçılar var.

Birçok esnaf çareyi kepenk kapatmakta buluyor.

Peki, böyle bir ortamda devlet ne yapıyor?

Emlakçıdan yıllık 40 bin TL yetki belgesi harcı istiyor!

Satış yok, komisyon yok, kazanç yok.

Ama 40 bin TL harç var!

2026 yılında yürürlüğe giren düzenlemeyle büyükşehirlerde, nüfusu 30 binin üzerindeki ilçelerde faaliyet gösteren emlak işletmelerine yıllık 40 bin TL harç yükümlülüğü getirildi.

Bir emlakçı yıl boyunca tek bir satış yapamamış olabilir.

Kasasına bir lira komisyon girmemiş olabilir.

Ancak devlet açısından bunların hiçbir önemi yok. Harç ödenecek!

İyi de hangi parayla?

Bir tarafta milyonlarca liralık işlem yapan büyük şirketler, diğer tarafta ailesinin geçimini sağlamaya çalışan küçük emlak ofisleri var.

Hepsini aynı kefeye koymak ne kadar adil?

Üstelik emlakçının kira, stopaj, muhasebe, oda aidatı, reklam ve diğer giderleri de devam ediyor. İ

İş yapamayan esnafın üzerine bir de 40 bin TL yük bindirmek, zaten zor ayakta duran işletmeleri daha da çıkmaza sürüklüyor.

Devlet kayıt dışılıkla mücadele etsin, vergisini toplasın, denetimini yapsın.

Buna kimsenin itirazı yok.

Ancak dürüstçe çalışan, vergisini ödeyen, belgesini alan esnafı ekonomik gerçeklerden kopuk uygulamalarla ezmesin.

Devletin görevi yalnızca tahsilat yapmak değil, esnafın ayakta kalmasını da sağlamaktır.

Yetki belgesi harcı yeniden değerlendirilmeli; küçük işletmeler için indirim, ciroya göre kademelendirme ve ödeme kolaylığı getirilmelidir.

Çünkü kepenk kapandıktan sonra o işletmeden ne harç alınır ne vergi!

Satış yapamayan emlakçıdan 40 bin TL istemek kolay. Peki, bu esnafın yarın nasıl ayakta kalacağını düşünen var mı?