Yıllardır büyük bir mağduriyetin olduğun yazdım yazmaya devam ediyorum.

İmar barışı çıktığı zaman çok acele edilerek uygulanmaya başladı ve sonunca birçok mağdur kesimi mağdur etmiştir.

2018’de yürürlüğe giren İmar Barışı, amaç olarak gecikmiş imar sorunlarını çözmek ve vatandaşla devlet arasındaki ihtilafları sonlandırmak için çıkarımıştı.

Ancak uygulama sahaya indiğinde farklı bir tablo ortaya çıktı.

Yapı Kayıt Belgesi alan birçok kişi bugün ciddi belirsizliklerle karşı karşıya.

Sorunun temelinde verilen belgenin mülkiyet hakkı yaratmaması ve belediyelerin kendi uygulama yorumları bulunuyor.

Bu da özellikle kırsal bölgelerde yapı sahiplerini gri alanlarda bırakıyor.

Hobi bahçeleri konusundaki tartışmalar da bu belirsizliğin bir uzantısı.

Tarım arazilerinin bölünmesi, yapılaşma baskısı ve plansız kullanım nedeniyle devlet bu alanlara sert müdahalede bulunuyor.

Oysa bir bölüm vatandaş bu alanlara yatırım yaparken Yapı Kayıt Belgesi’nin onları koruyacağını düşündü.

Bugün birçok hobi bahçesi sahibinin yaşadığı mağduriyet, hukuki çerçevenin ilk günden net çizilmemesinden kaynaklanıyor.

Kırsal yerleşik alanda yapılan yapıların çoğu geleneksel kullanım amacıyla ortaya çıkmış olsa da, imar mevzuatının şehir odaklı yapısı bu evleri zaman zaman sorunlu hâle getiriyor.

Vatandaş, köy yerleşik alanı içinde yaptığı ev için resmi süreçlere uyduğunu düşünürken, yerel idare farklı bir yorumla yapı hakkında işlem başlatabiliyor.

Özet olarak, imar barışından beklenen kalıcı çözüm sağlanamadı.

Yapı Kayıt Belgesi alanların hukuki statüsü netleşmedi.

Hobi bahçeleri konusunda tutarsız uygulamalar sürdü.

Köy evlerinde ise kırsal yaşam gerçekleri ile mevzuatın katılığı çatışmaya devam ediyor.

Sorunların çözümü için üç temel adım gerekli:

Yapı Kayıt Belgesi’nin hukuki statüsünün açık şekilde tanımlanması.

Kırsal alan planlamasının şehir merkezlerinden farklı bir mantıkla ele alınması.

Hobi bahçeleri için hem tarımı koruyan hem yurttaşın yatırımlarını güvende tutan net bir çerçevenin belirlenmesi.