Her yıl 24 Kasım’da öğretmenler gününü kutluyoruz. Medyada öğretmenlerimizin sorunları açık oturumlarda tartışılacak, okullarımızda öğrenciler, öğretmenlerine hediyeler takdim edecekler, mesleği öven şiirler ve toplantılar yapılacak ve öğretmenlik mesleğinin ne kadar kutsal olduğu hususlarında ahkâm kesilecek.

Bundan önceki yıllarda olduğu gibi, yine senede bir gün hatırlayacağız öğretmenlerimizi. Kutlamış olmak içinde öğretmenler gününü kutlayacağız. Belki bugünden sonra, öğretmenleri öven faaliyetlerimizi unutacağız, terk edeceğiz. Öğretmenlerimizin yine devasa boyutlara ulaşan eğitim sistemi içersinde un ufak olup ezileceklerdir. Bazen de öğrenci velileri olarak ,öğretmen çocuğuma ters baktı, terbiye babında kulağını çekti diye, Cumhuriyet savcılığının yollarını tutacağız… Bugün bizler eskiden daha geniş mana ve kapsamları içeren muallim kavramını terk ederek, Türkçede hiçbir mana ifade etmeyen ve belki de bazı yöresel şivelerde olumsuzluk ifade eden öğretmen kelimesini ikame etmekle de kutsal mesleği, basitleştirdik. Hâlbuki muallim kelimesi içinde, ilim, irfan ahlakın hem öğretilmesi hem de talimi vardır.

Öğretmenlik insanlık tarihinin anlamlı ve ölümsüz mesleğidir. Çünkü bu mesleğin ürünü insan yetiştirmedir. İnsan ise bütün kutsal kitapların çoğunda övülen bir varlıktır. Milletin ve toplumun bekası iyi insanlar yetiştirmeye bağlıdır. Toplumun temelini oluşturan çocuklarımızın, hayata hazırlanması, çevresini saran olumsuzluklardan etkilenmemesi ancak öğretmenlerimizin hizmeti sayesinde mümkündür. Boş bir mermer levhasını andıran çocuk zekâsını verdiği eğitimle şekillendiren öğretmendir. İlk defa çocuğun zihnine kazınan bu bilgilerde kalıcı ve bakidir. Kolay kolay unutulamaz ve silinemezler. Onun içinde, bugünkü insan yapısına, davranışlarına bakarak da öğretmenlerimizin seviyesini anlayabiliriz. Bugün ülkemizde dünya çapında ilim adamları yetişmiyorsa, üniversitelerimizde dünya literatürüne giren makale sayısı yerlerde sürünüyorsa, ülkemizde sanayi hamlesi yapılamıyor ve hatta cep telefonlarını dahi ithal edecek durumda isek, her ilde üniversitelerimiz olduğu halde, tarlamızda kendimize ait bir buğday tanesi, bahçemizdeki elmanın adı golden, starkink, grany smit, portakalımız vasington-yafa isimleri altında piyasada dolaşıyorsa bunların sorumlusu da maalesef öğretmenlerimizdir.

İlk emri ‘ yaratan rabbinin adıyla oku ‘ olan, âlimleri bilginleri dolayısı ile öğreticileri peygamberlerin varisi olmakla, şereflendiren ‘bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum ‘ mantığıyla hareket eden hayatta en önemli yol göstericinin ilim olduğu gerçeğini günümüze kadar ulaştıran Hz. Ali (RA)’nin “ilim Müslüman’ın yitik malıdır. Çin’de de olsa alınız. “İki günü birbirine eşit olan zarardadır.” sözlerini ifade eden bir peygamberin ümmeti olarak, bugünkü içine düştüğümüz çapsızlığı geçmişimize yükleyemeyiz… Bazılarının yaptığı gibi bu kolaycı bir mantık olur. Evet bugün öğretmen dediğimiz kitlenin sorunları çoktur. Okulların fiziki sorunlarından tutunda, mesleki sorunlarına kadar dertleri vardır. Ama bu, benim sorunlarım var diye de öğretmenlerimiz, geleceğe güvenle bakacak bireyleri yetiştirmelerine mani olmamalıdır. İlk insandan bugüne, en bilinçli seçkin ve manen donanımlı insanı yetiştirme şiarı olan öğretmenlerin bu görevi başarmak, en zor koşullarda görev yapsa dahi, zoru başarmak için gecesini gündüzüne katmak zorundadır.

Ülkelerin gelişmesi, ancak iyi eğitim görmüş fertlerin yetişmesi ile sağlanabilir. Dünya da her çağda en geçerli yatırım, insana yapılan yatırımdır. İnsanlık öğretmenlerin sağlam temeller üzerine yetiştirdiği bireyler üzerinde yükselir ve refaha erer, huzur bulur. Bu da bizzat önce öğretmenin kendisini iyi yetiştirmesine ve uhrevi ve dünyevi, ilimleri birlikte özümsemesi ile mümkündür.

Av. Recep ACAR