Her yıl binlerce genç mezun oluyor. Diplomasını eline alıyor, umutla iş ilanlarına bakıyor. Ve karşısına çıkan ilk cümle şu oluyor: “En az 3 yıl deneyim.”

Oysa daha dün mezun olmuş. Deneyimi nereden bulacak?

Bugün gençlerin karşı karşıya olduğu en büyük sorun iş beğenmemek değil, fırsat bulamamak. Çünkü gençler çalışmak istiyor. Hatta çoğu, asgari ücretin altında bir maaşa bile razı. Yeter ki bir yerden başlasın, yeter ki mesleğini yapabilsin.

Şehir dışında okuyan bir üniversite öğrencisinin yükünü bilen bilir. Kira, yol, yemek, kitap… Bazen “Param bitti” demeye bile utanır insan. Çünkü ailesinin ne şartlarda o parayı gönderdiğini bilir. İşte o yüzden gençler erken büyüyor. Sorumluluğu erken öğreniyor.

Ama iş hayatının kapısına geldiklerinde karşılarına çıkan tablo şu: Deneyim şartı.

Deneyim elbette kıymetlidir. Ancak bir soru sormak gerekiyor: Fırsat verilmeden deneyim nasıl kazanılacak?

Bir gence “Deneyimin yok” demek kolaydır. Asıl zor olan, “Gel, seni yetiştireyim” diyebilmektir. Çünkü yetiştirmek emek ister, sabır ister, uzun vadeli bakış ister.

Bugün birçok genç kendi mezun olduğu bölümde çalışamıyor. Sadece üniversite mezunları değil; meslek lisesi öğrencileri de aynı sıkıntıyı yaşıyor. Sevdiği işi yapamayan bir kuşak oluşuyor. Oysa bir ülkenin en büyük gücü, gençlerinin enerjisi ve hayalleridir.

Burada bir haksızlık hissi var. Gençler tembel değil. Aksine, mücadele ediyorlar. Ama kapılar dar.

Bu yüzden belki de artık şunu konuşmamız gerekiyor: Eğitim ile iş hayatı arasındaki köprüyü nasıl güçlendirebiliriz? Gençlere ilk adımı atabilecekleri alanları nasıl açabiliriz?

Çünkü mesele sadece istihdam değil. Mesele umut.

Gençler hazır. Öğrenmeye, çalışmaya, üretmeye hazır.

Şimdi sorulması gereken soru şu:

Biz, onlara yol açmaya hazır mıyız?