Eskiden insanlar yorgundu ama mutluydu sanki. Şimdi ise herkes çok meşgul ama kimse gerçekten iyi değil. Herkesin bir telaşı var.

Bir yere yetişiyoruz, bir şeyleri kaçırıyoruz, bir şeylere geç kalıyoruz. Ama tam olarak neye yetiştiğimizi, neyi kaçırdığımızı da bilmiyoruz. Hayat bir “yapılacaklar listesi”ne dönüştü. Bitmeyen işler, okunmayan mesajlar, izlenemeyen diziler, aranması gereken ama aranmayan insanlar…

En garibi de şu: Hiç bu kadar “bağlantıda” olup, hiç bu kadar kopuk olmamıştık. Sürekli konuşuyoruz ama kimse gerçekten dinlemiyor. Sürekli paylaşıyoruz ama kimse gerçekten anlatmıyor. Sürekli gülüyoruz ama çoğu zaman o gülüş filtreli.

Bir de “iyiyim” meselesi var. Dünyanın en çok söylenen, en az doğru cümlesi.

+Nasılsın?

– İyiyim.

O “iyiyim”in içinde neler yok ki…

Yorgunluk var, geçim derdi var, gelecek kaygısı var, yalnızlık var, değersizlik hissi var. Ama biz hepsini tek kelimeyle geçiştiriyoruz: iyiyim.

Çünkü kimsenin gerçekten anlatacak vakti yok. Kimsenin gerçekten dinleyecek sabrı da yok.

Herkes güçlü olmak zorunda.

Herkes ayakta kalmak zorunda.

Herkes “hallediyor” gibi yapmak zorunda.

Ama bence asıl mesele şu:

Biz çok meşgul olduk ama mutlu olmayı erteledik.

Bir gün rahatlayınca mutlu olacağız.

Bir gün para olunca mutlu olacağız.

Bir gün işler yoluna girince mutlu olacağız.

O gün hiç gelmiyor.

Belki de sorun hayatta değil, bizde.

Bu kadar koşturmanın içinde kendimizi kaybettik.

Ne istediğimizi, neyi sevdiğimizi, neyin bize iyi geldiğini unuttuk.

Belki de bazen durmak lazım.

Bir mesajı cevaplamamak, bir işi ertelemek, bir akşam hiçbir şey yapmamak…

Sadece oturup “ben gerçekten nasılım?” diye sormak lazım.

Cevabı “iyiyim” olmayan bir soruyla.